- ابتدا Microsoft Word را باز کنید.

- سپس بر روی لوگوی توپ مانند ورد (word) که در سمت چپ بالا قرار دارد کلیک کنید.

- Word Options را از پایین منوی باز شده انتخاب کنید.

- در صفحه ای که باز شد گزینه ی Advanced را انتخاب کنید و به بخش Show document content بروید.

- حال منوی Numberial آن را در حالت Context قرار دهید.

-کلید Ok را زده و از اعداد فارسی لذت ببرید

روشهای اجرای این دستور:

1 _ یکی از روشهای اجرای این دستور Ribbon گزینه ی Home tab قسمت Modify Panel _ Chamfer and Fillet drop-down و اجرای دستور Chamfer می باشد.

 2 _ روش دیگر برای اجرای این دستور Modify و انتخاب دستور Chamfer از آن می باشد.

3 _ روش بعدی تایپ کلمه Chamfer در قسمت Commend Line و زدن دکمه Enter می باشد.

نحوه اجرای دستور :

پس از اجرای دستور Chamfer عبارت D را تایپ کنید و اینتر را بزنید

 اکنون دو عدد مورد نظر را برای دستور ضلع هایی که باید در حالت زاویه ای قرار بگیرند و یا پخ زده شوند را وارد کنید ( با هر بار وارد کردن عدد باید اینتر را بزنید)

در ادامه خطوط مورد نظر را به ترتیب اعداد وارد شده کلیک کنید. مشاهده می شود که در کنج ها به شکل پخ دار تبدیل می شود.

دیگر گزینه های Chamfer شامل (Undo , Pilyline , Distance , Angle , Trim , Method , Multiple) می باشد.

 Undo : آخرین عمل انجام شده را بر می گرداند.

PolyLine : از این گزینه برای پخ زدن کنجها ی یک PolyLine استفاده می شود. یه اینصورت که بعد از انتخاب ابزار Chamfer و تایپ D اینتر را بزنید.

سپس مقادیر مورد نظر را که در بالا گفته شده وارد نمایید اکنون عبارت P را تایپ کنید و اینتر را بزنید حال با کلیک روی PolyLine تمام کنج های آن پخ زده می شود.

 Angle : از این گزینه برای تنظیم اولین فاصله با وارد کردن طول و دومین فاصله با وارد کردن زاویه استفاده می شود.

پس از تایپ angle دکمه Enter را وارد کرده و طبق مطالب بالا اندازه و اعداد را وارد کرده و در پایان بر روی اضلاع به ترتیب اعداد وارد شده کلیک می کنید.

Trim : این گزینه کنج های موضوع را کنترل می کند که آیا بعد از انجام دستور Chamfer حذف شود یا نه. همانطور که تا به الان دیده اید بعد از اعمال دستور Chamfer اضافات کنج ها حذف می شد که شما می توانید بعد از اینکه ابزار Chamfer را انتخاب کردید و مقدار مورد نظر را با استفاده از روش های بالا وارد کردید عبارت T را تایپ کرده و اینتر را بزنید.

 همانطوری که می بینید در حالت پیش فرض روی Trim انتخاب می باشد و به این معناست که کنج ها را حذف کند اگر گزینه No trim را انتخاب کنید بعد از اعمال دستور Chamfer کنجها باقی می ماند.

 نکته : شما می توانید از تایپ کردن عبارت Trimmode و Enter زدن و مقدار عدد 0 را تایپ کردن کنج ها بعد از اعمال دستور باقی می ماند و اگر مقدار را 1 وارد کنید و اینتر بزنید بعد از اعمال ابزار Chamfer کنج ها حذف می شوند.

 Method : می توانید یکی از روش های Angle یا Distance را انتخاب کنید. توجه داشته باشید که از Distance برای دادن دو فاصله طولی استفاده می شود و از Angle نیز زمانی استفاده می شود که فاصله ضلع اولی از نوع طولی باشد و فاصله ضلع دوم را بخواهید با وارد کردن زاویه بدست آورید.

  Multiple : تا به اینجا بعد از اعمال دستور خود به خود دستور لغو می شود که می بایست دوباره آن را انتخاب کنید و ویرایش را اعمال کنید و در برخی از ترسیمات نیاز دارید که این ابزار را پشت سر هم روی موضوعات اعمال کنید برای اینکه این امکان را فعال کنید می توانید بعد از انتخاب ابزار Chamfer  و تایپ Cha و زدن اینتر عبارت M را تایپ کنید و اینتر را بزنید تا فعال شود. از همین روش برای غیر فعال کردن می توانید استفاده کنید.

این موزه هنری از چهار هرم به هم پیوسته با چهار رأس همپوشانی شده توسط نورمن فاستر و همکارانش برای شهر دَتونگ -چین- طراحی شده . موزه دَتونگ با 32 هزار مترمربع مساحت ، یکی از چهار ساختمان جدید در پلازای فرهنگی خواهد بود که به داخل زمین فرو رفته است . سقف از فولاد کورتن ساخته شده که در طول زمان هوازده می شود در حالی که یک سری از نورگیرها ، نور طبیعی را مستقیم به داخل گالری وارد می کنند . کانون این موزه ، گرند گالری با 37 متر ارتفاع و شعاع 80متر می باشد که فضای مناسبی برای هنرمندان و نمایش آثار هنری آنها با مقیاس بزرگ است . فرم بیرونی ساختمان مانند یک چشم انداز فوران کرده ، متصور میشود که تنها رأس فرم ها از سطح زمین قابل رویت می باشد . پنجره های سقفی هر حجم ، یک بازی پویا از نور و سایه در داخل ایجاد می کند . بازدید کنندگان از طریق یک پله و رمپ که با میدان یکپارچه شده ، به ساختمان دسترسی دارند ؛ توالی رسیدن به نقطه اوج در یک نمای دراماتیک از گرند گالری .

یکی از اشکالات برنامه محبوب اتوکدPRODUCED BY AN AUTODESK EDUCATIONAL PRODUCT می‌باشد این خطا در حین باز کردن فایل برنامه و یا در هنگامprint گرفتن و یا درحال کپی کردن از فایل خراب ایجاد می‌شود که برای از بین بردن این خطا کافی استمراحل زیر را دنبال کنید. برای از بین بردن آن ابتدا فایل را کامل باز می‌کنیم سپس در خط فرمانDXFOUT را تایپ می‌کنیم سپس در پنجره باز شده پروژه را با همان پسوند دادهشده ذخیره می‌کنیم سپس پروژه ذخیره شده را مجددا باز کرده و دو باره فرمانDXFOUT را اجرا می‌کنیم این بار پروژه را با پسوند معمول اتوکد سیو می‌کنیم.

Courtesy of shutterstock.com

On October 23rd, the Walt Disney concert hall, the project that almost never was, will celebrate its ten-year anniversary. Throughout these ten years it has had all manner of transformative power attributed to it. But has it really transformed LA? What would the city have been like if it had never been built? Would it be fundamentally different?

The answer? No.The city wouldn’t even be that different in the immediate vicinity of Grand Avenue.

LA does in fact have a downtown, and in the past ten years it has seen somewhat of a building renaissance and an uptick in gleeful boosterism. But this can’t be attributed to Frank Gehry’s building, no matter how glaringly brilliant it is. After all, the real catalyst for change there was Arata Isozaki’s Museum of Contemporary Art. That’s what got people coming. Even so, for being in the middle of downtown, it’s a relatively sleepy area – like a suburban bedroom community, but with taller buildings.

This is not to say, however, that the concert hall hasn’t done anything for downtown. Like the Museum of Contemporary Art, it has played an important role in drawing the imagination (and cars) of the populace “down” to where they normally wouldn’t think of going. Before the museum it was the Dorothy Chandler Pavilion that was the draw.

The future site of the Walt Disney Concert Hall, c.1967. Image Courtesy of waterandpower.org

If you are from Los Angeles you might even wonder why the concert hall is located where it is. Frank Gehry himself has said that if it had been his decision, he would have sited the Disney on busy Wilshire Boulevard, along Museum Row. He would have put the Museum of Contemporary Art there, too. His logic is based on the notion that Los Angeles, being a linear city that rushes down its boulevards, avenues, and freeways, doesn’t need a downtown. He would have put it where most of the people are and where it’s easy to drive to and park.

Grand Avenue has never functioned like a major thoroughfare. For much of its reach it is one way, running away from the center. If you drive in LA you don’t turn down Grand because it dumps you into this one-way chasm through the congested streets of offices, fast food, and bars. The 110 Freeway dominates just west, flowing around. Grand is often so quiet that is appears forgotten, or perhaps less forgotten than feared (congestion, one-way, expensive parking).

Ostensibly, the Disney is there because it fits into a larger urban scenario whereby Grand is the supposed anchor for the revival of downtown. But this is a relatively old vision for how to revitalize downtown. In reality, the revival is happening elsewhere, on other streets, in other districts, where no landmarks are present. In Los Angeles the landmarks seem to follow rather than catalyze. And though it has many, Los Angeles has never cared for landmarks. It has always loved houses more.

So why is the concert hall really there? Three years before the concert hall opened, Verso published Mike Davis’ polemical rant, “City of Quartz: Excavating the Future in Los Angeles.” In it he states how the concert hall fits into the larger picture of property speculation and downtown development.

As Davis notes, the boards of elite cultural institutions are littered with philanthropic developers and investors, like Eli Broad. They are big players in local political campaigns where each successive wave of office holder, whether for mayor or city council, offers big visions for downtown development. Like MOCA before it, the concert hall has been good for property values along Grand. This explains why the few smallish, low-rise cultural institutions on the Grand Avenue axis (MOCA, Disney, the Dorthy Chandler, and currently under construction, Diller Scofidio + Renfro’s Broad Museum) are surrounded by super tall corporate high-rises. “Culture fertilizes real estate.”

Davis further describes how “L.A. 2000: A City for the Future” (1988) became “the manifesto of a ‘new regionalism’” that hoped to bring mega-developers and the haute intelligentsia together in order to maintain the momentum of development triggered by the 1984 Olympics.  Just four years later, in 1992, construction on Disney hall would commence. 1992 would also see the Los Angeles riots, a reminder that not all was well in the city of the future.

disney parking structure construction. Image Courtesy of Obayashi USA

Even so, Gehry’s original “blooming flower,” the prototype for the building that would instigate the so-called “Bilbao effect,” could not  produce such an effect in the spread-out polyglot city of Los Angeles. Why? Because the Disney does little to enliven the street. It does, somewhat, but not enough. As for the energy of the office towers? It rarely spills out onto the street unless it is for lunch or to go home (a home well outside of downtown). Despite the materialization of LA’s future in the form of the concert hall, Grand Avenue remains an archipelago of solitude and, as Davis describes, a “Potemkin Village” of real estate speculation.

So, ten years in, what is the concert hall to the city? Perhaps that is the crux of the issue. It doesn’t have anything to do with the city, per se. It needn’t be anything more than what it is: a magnificent place to listen to magnificent music—and go to the gift shop.

But, despite this, calls for a new vision for Grand Avenue continue to consider the Disney as key. Once again Frank Gehry is part of the plan—actually a redesign for a project that failed to wow city officials and stalled out. The mega-project is being proposed by mega-developer Related, with philanthropist Eli Broad kicking in funds to support the effort.

Broad said, “I’m convinced with what Frank and Related and others are going to do on Grand Avenue, this is going to be a great tourist attraction and it’s going to bring a great economic benefit to our city.” What history tells us about Grand Avenue, however, is that it is of great economic benefit for a few select individuals rather than the city as a whole. Maybe this time it will be different and the massive scale of this new project will create the critical mass necessary to make Grand a real place. Or it could just end up being another mall.

Perhaps visionaries and investors should cease projecting the ability to transform the city onto singular iconic buildings. But, of course, this would run counter to the logic of culture anchoring development. Will Grand Avenue finally turn around? Most likely not until they make it a two-way, add more trees, bike lanes, and pedestrian amenities. Buildings alone can’t do it, no matter how daring, novel (or expensive) the architecture.

So when it comes to the Disney, and its role in our city, maybe it’s really been here these past ten years to teach us one thing. LA ain’t Bilbao. Fine by me.

Will Gehry’s new mega-design at last remake Grand Avenue? This model shows an older idea of Gehry’s for the Avenue. Image Courtesy of Gehry Partners

For more on the long history of failed efforts to remake Grand Avenue read the book, “Grand Illusion”, based on a research studio conducted at the USC School of Architecture. 

Guy Horton is a writer based in Los Angeles. In addition to authoring “The Indicator”, he is a frequent contributor to The Architect’s Newspaper, Metropolis Magazine, The Atlantic Cities, and The Huffington Post. He has also written for Architectural Record, GOOD Magazine, and Architect Magazine. You can hear Guy on the radio and podcast as guest host for the show DnA: Design & Architecture on 89.9 FM KCRW out of Los Angeles. Follow Guy on Twitter @GuyHorton.

Image of Walt Disney Concert Hall courtesy of shutterstock.com

موزه ها را به شكلهای گوناگون طبقه بندی كرده اند:

موزه های تاریخ و باستان شناسی

موزه های فضای باز

موزه های مردم شناسی

كاخ موزه ها

موزه های علوم و تاریخ طبیعی

موزه های منطقه ای (محلی)

موزه های سیار (گردشی)

پارك موزه ها

موزه های سلاح (نظامی)

موزه های اندیشمندان  (خانه هنرمندان)

طبقه بندی عملکردی موزه ها (کاربرد) :

1. آثار علمی و فضایی (موزه های علوم و فنون)

2. اکوموزه

3. موزه های هنری و نمایشی

4. موزه های باستانی و تاریخی

5. موزه های مردم شناسی (مفاخر و مشاهیر، آداب و رسوم و ...)

تألیف استاد پیرنیا

تدوین: غلامحسین معماریان

ناشر: دانشگاه علم و صنعت چاپ ۱ تا ۸

سال ۱۳۷۱

تجدید چاپ: چاپ   ۲۰ – ۱۳۹۲    نشر سروش دانش

تعداد صفحات: ۳۹۱      قطع وزیری

این کتاب بخش دوم درسهای استاد پیرنیا در دانشکده معماری بین سالهای ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۰   را در برمی گرفت.

سپس پس از پرداختن به سبک شناسی در نیمسال نخست ، بحث درباره ی اندام های معماری در دوران اسلامی ارایه می شد .

. با توجه به اینکه اندامهای معماری ایرانی را می توان در دو دوره تاریخی پیش و پس از اسلام دید و تعدد آنها به گونه ای است که در ظرف زمانی یک کلاس نمی گنجید استاد پیرنیا صرفاً به اندامهایی که در دوران اسلامی شکل گرفته و یا رواج یافته اند می پرداخت. برخی عناوین کتاب شامل موارد زیر می باشند:

شهر

خانه

مدرسه

مسجد

کاروانسرا

باغ

ساختمانها درون و برون شهری

و….

تقریراستاد دکتر محمد کریم پیرنیا

تالیف  و تدوینغلامحسین معماریان

نشر سروش دانش

چاپ اول: ۱۳۸۷

چاپ پنجم: ۱۳۹۱

اتفاق جالبی باعث شد تا کتاب حاضر تهیه گردد. روزی در اوایل سال ۱۳۸۰ کارگردان و مستند ساز محترم معماری ایرانی آقای حمید سهیلی به دفتر نگارنده در دانشگاه مراجعه نمودند. ایشان دو بسته بزرگ کاغذ را روی میز قرار دادند و بسیار صادقانه و خالصانه اعلام نمودند که اینها گفتار های استاد درباره معماری ایرانی می باشد که به وسیله گروه تحقیق فیلم مستند معماری ایرانی پیدا شده و می تواند به شکل یک کتاب نیز منتشر گردد. حدود پنج سال کار تدریجی انجام گرفت تا این کتاب به شکل کنونی در اختیار دوستداران معماری ایرانی قرار گرفت.

این کتاب در بیست و پنج بخش تدوین گردیده است که برخی از آنها در کتاب آشنایی با معماری اسلامی ایرانی نیز وجود دارد اما در این کتاب با تغییرات و اصلاحات آمده است.

بخش ۱ …. پیشگفتار

بخش ۲  …..  آب و آبادی: کاریز

بخش۳  ….  آب انبار

بخش  ۴  ….. پل و سد

بخش ۵  ……. شهر

بخش  ۶  ….. دژ

بخش ۷   ……  بازار

بخش ۸   ……….. خانه

بخش۹   ……..  معبد

بخش ۱۰  ……..  کنیسه

بخش ۱۱   ………… کلیسا

بخش ۱۲  ……  آتشکده

بخش ۱۳  …..  معبد آناهیتا، پادیاو و مهرابه

بخش ۱۴ ….   مسجد

بخش ۱۵ …. آرامگاه

بخش ۱۶ ….   مدرسه

بخش ۱۷ …. خانقاه

بخش ۱۸   ….  حمام

بخش ۱۹  …..   کاخ

بخش ۲۰  …..   باغ

بخش ۲۱  ….   راه و بناهای وابسته

بخش ۲۲  ….  میل و منار

بخش ۲۳  ….  ساختمانهای گوناگون

بخش ۲۴  ….   بادگیر

بخش ۲۵  ….  در و پنجره

تألیف: استاد محمد کریم پیرنیا

تدوین:‌ غلامحسین معماریان

ناشر: پژوهنده – معمار

۱۳۸۲

 چاپ سیزدهم:  نشر سروش دانش ۱۳۹۲

تعداد صفحات: ۳۷۲ (قطع وزیری)

سبک شناسی معماری ویرایش جدید کتاب شیوه های معماری ایرانی است که در زمان حیات استاد پیرنیا به چاپ رسید. کتاب قبلی کاملاً دگرگون شد. تمامی متن بازبینی و ویرایش گشت. از نقشه های یکدست و با ترسیم مجدد استفاده شد و در مجموع ساختار گرافیکی کار نیز تغییر یافت.

این کتاب تصویری روشن از چند هزار سال تاریخ معماری ایران را در اختیار مخاطبان خود قرار می دهد.

این کتاب در حال حاضر مرجع درسی دانشجویان معماری می باشد و توانسته است جایگزینی مناسب برای کتابهای مشابه خارجی باشد.

نخستین بار استاد حدود ۳۵ سال پیش، سبک شناسی را با مقاله ای کوتاه معرفی کردند و پس از آن در دیگر مقالات،  کتب و جزوات درسی درباره آن نگاشتند.. سبک شناسی معماری ایران نخست در سال ۱۳۴۷ در مجله باستانشناسی و هنر ایران به چاپ رسید. سپس استاد در نوشته های گوناگون که نام آنها در آخر همین کتاب آمده است، آنرا گسترش دادند تا اینکه بخش بزرگی از یک نیم سال تحصیلی درس معماری اسلامی برخی از دانشکده ها به این بحث اختصاص داده شد. نگارنده بین سالهای ۱۳۶۵تا ۱۳۷۱ در کنار جناب آقای مهندس میرلطیفی استاد محترم گروه معماری دانشکده هنـرهـای

زیبا، افتخار همکاری در درس معماری اسلامی را با استاد بزرگوار داشت. در آن هنگام بیماری استاد اجازه نگارش کتاب را به ایشان نمی داد. بنابر وظیفه^ء بزرگی که در قبال این استاد بزرگ و جامعه

تشخیص سبکها با توجه به تفاوتهای کیفی و کالبدی اندامهای معماری و با توجه به محل رواج آنها است. نمود این ویژگی در نام گذاری ایرانی سبکها ددیده می شود. مستشرقین و بررخی از محققین ایرانی سبکها را با نامهای بیگانه معرفی می کنند.  نامیدن سبکها با نامهایی چون عرب، غزنوی، سلجوقی، مغول، تیموری و …. برای کشور و مردمی که خود تولید کننده سبک بوده اند دردآور است. در سرزمین ایران هنر معماریی شکل می گیرد، هنرمند ایرانی آنرا به اوج خود می رساند و در نهایت قبایل و اقوامی که خود در بیابانگردی به سر می بردند و برخی از آنها این ملت را قتل عام کردند و از سر آنها مناره ساختند، نام خود را بر آن هنر به یدک می کشند. شاید اگر آن اقوام چنین نامگذاری را  می دیدند خود به شگفت می آمدند اما در عصر ما یکبار دیگر نام آنها زنده شد و اگر همین روش ادامه یابد برای آیندگان نیز زنده خواهد ماند.

بنابر وظیفه^ء بزرگی که در قبال این استاد بزرگ و جامعه فرهنگی کشور احساس می کردم تصمیم به گردآوری درسهای ایشان گرفتم.  برای این کار، نخست از درسهای ایشان یادداشت برداشته شد و در جلسات هفتگی، کاستی های کار را با استاد مرور کرده و پس از آن صفحه آرایی ابتدایی از کار صورت می گرفت. هرچند که استاد پیرنیا نظرات مشخصی درباره سبکهای گوناگون و بناهای آن داشتند اما در مراجعه دادن دانشجویان به متخصصین و صاحبنظران دیگر کوتاهی نمی کردند. هنگام بحث درباره مسجد جامع اصفهان و اردستان همیشه از دکتر باقر آیت الله زاده شیرازی سخن می گفتند و یا درباره بناهای خراسان، دانشجویان را به آثار آقای مهندس یعقوب دانشدوست ارجاع می دادند.